jedliśmy czereśnie

siedzieliśmy wtedy na łące

i jedliśmy czereśnie

wiosna

i te klimaty

wiecie

ona myślała

że bezmyślnie

wypluwam przed siebie pestki

a ja

kawałeczek po kawałeczku

wypluwałem z siebie duszę

na

na łóżku szpitalnym

prawie zupełnie białym

prawie

bo przecież odprysła farba

to tu to ówdzie

ale wciąż w opiece

na biało ubranych pielęgniarek

i stukających drewniakami lekarzy

i Boga

i to się chwali

kochajcie poezję

kochajcie poezję
wróbelki
pożytek jest z niej
niewielki
tu łania z dżdżownicą
tam glista
idea w poezji jest
mglista
lecz kończąc tu będę
szczery

kochajcie do jasnej cholery!

a ona ciągle tam jest

tyle razy
wygrzebywałam zmarłym
ziemię z ust

a ona ciągle tam jest

Latem 2004 roku Karin Berger przeprowadziła wywiad z malarką Ceiją Stojką, z którą łączyła ją 20-letnia przyjaźń. Austriaczka romskiego pochodzenia, więźniarka Auschwitz i Ravensbrück, opowiedziała o swoim pobycie w Bergen-Belsen. Przedstawiła wstrząsający obraz obozu, w którym więźniowie przebywali w strasznych warunkach: spali pod gołym niebem między ciałami zmarłych, a za pożywienie służyły im gleba albo ubranie. W nazistowskim obozie zagłady Ceija była więziona wraz z 39-letnią matką i wieloma innymi rodakami. (podaję za tvp.pl)

To tylko jedno zdanie z tego filmu. Nie trzeba być poetą, by mówić poezją...

Zwłaszcza

koniec przerwy

czas wyjść z zimy :-)

ten ruch ramieniem

w okolicach 20-tej sekundy
artysta prawie niezauważalnie porusza ramieniem

dawno nie czułem się tak poruszony

nów (z kogoś)

piszę to zaraz po pełni
do nowiu jeszcze daleko

ale robię to specjalnie
bo to jest sprawa
która mogłaby mi umknąć

do nowiu jeszcze daleko

ale
odstrzeliwuję księżyc
kawałek po kawałku
aż w końcu któregoś dnia
trafiam

nie wiem
czy z naiwności
czy z wiary

wynika to
że spodziewamy się

że z tej czarnej pustki
znowu wyrośnie księżyc